Rozmyślając niedawno nad wywołaną przez Radka dyskusją nad stanem psychofizycznym antropologii polskiej, wpadł mi w ręce napisany w 1949 roku utwór K. I. Gałczyńskiego. Zanim jednak przedstawię go tutaj chciałabym się zastanowić nad przyczynami podjęcia takiego tematu. Z zasady, przyjętej nie wiadomo kiedy i przez kogo, wynika, iż gatunek ludzki zaczyna zastanawiać się nad zjawiskiem dopiero wówczas, gdy widocznie zaczyna ono odbiegać od znanych i przyjętych norm.